سلام
چیزی که فیلم آقای قرهادی را برنده ی گلدن کلوب میکند ورای مباحث فنی که به طرز شگفت آوری بی نقص پرداخت شده، برخلاف عده ای از منتقدین سیاهنمایی نیست! بلکه پرداخت یک نما از سیاهه ای در جامعه است که همه بدان عادت کرده ایم! امیدوارم حرف من ناچیز را حسب بر بازی کلمات نگذارید،تفاوت نظر حقیر با ایشان در نوع نگاه به یک فعل است. اصغر فرهادی فیلمی ساخته است تا سیاهنمایی کند؟! یا مطلبی را پرداخت کرده که سیاه است!؟
اگر براین موضوع معتقدید که شخصیت سیاهی در این فیلم وجود دارد بحث دیگری است اما دقت کنید! تمام شخصیت های این فیلم خاکستریی اند! یعنی حتی شخصیت خانم حاتمی(در فیلم) هم اصلا آنگونه که برخی به جد گفته اید "شخصیت سفیدی است"، سفید نیست!
و اما مطلبی در مورد سکانس اول فیلم که به زیبایی و با ریزه کاریهای فراوان پرداخت شده! در اولین صحنه شما چه میبینید؟ شناسنامه! برای چه موضوعی؟ طلاق! پس از این فیلم انتظار عروسی داشتن کمی بچگانه است! حال آنکه ملودرام های قوی اجتماعی رسالتی فرای فیلمهای "همه چی آرومه " ی گیشه دارد.
پلان دوم دارای گفت و شنود عجیبی بین سه نفر و چهار بعد یک جامعه است. اول پدر یک خانواده، دوم مادر یک خانواده، سوم قاضی(ریش سفید یا رهنما و کسی که در مقام قدرت قضایی است) و چهارم من، تو و هرکه این مساله را در ذهن خود برای چندثانیه پرداخت میکند، بعبارتی "ملت!"
پاسخ ذهن سه بعد از چهار بعد مذکور در برخورد اول با قضیه کاملا شبیه به هم است یعنی "زن باید بماند و حق با مرد است"!
فیلم به تعریف داستان میپردازد و در پایان فیلم گویا کفه ی ترازوی تصمیم به به سمت تصمیم زن سنگینی میکند!
پدر(که رضایت داده زنش ازو جدا شود)، مادر، قاضی، من و حتی خود شما! با این حال کارگردان نسبت به نظر کسانی که هنوز معتقدند مادر در اشتباه است احترام گذاشته! نشان به نشان پلان دوم از سکانس آخر(جایی که دختر مردد است و نمیداند کدام راه، راه درست است!) .
چه کسی میتواند درآن لحظه ادعا کند یقینا کار پدر درست است؟ یا یقینا کار مادر؟!
اگر حس پدردوستی و میهن پرستی مرد را در سکانس اول تحسین کرده اید و در جایی که دستکشی به دست می شود شرم را در نگاه مادری به دخترش فهمیده اید. اگر با اداهای دخترکی در هنگام بازی کردن با شیر گاز اکسیژن پیرمرد داستان، خندیده اید و اگر در لحظات پایانی فیلم مثل من خودتان را جای دخترک گذاشته اید و دعا میکنید که ای کاش هیچگاه کار بدین جا نمیرسید! بدانید رنج مشترکی را حس کرده اید و این یعنی قسمتی از دغدغه های مردی هنرمند را فهمیده اید.
آقای فرهادی هرکجای گیتی که باشد به ایرانی بودن خویش افتخار میکند چنان که تنها جملاتی که از فرهادی در بلندگوهای گلدن کلوب پخش می شد جز تشکر از حمایت مردم ایران از وی نبود. و این یعنی کشور من سیاه نیست و من از بین مردمانی سیاه نیامده ام! معضلاتی هست که سیاهند و من نمیتوانم از آنها سخن نگویم، نمیتوانم خودم را گول بزنم، از من نخواهید سفید نما باشم! نخواهید به هر قیمت بخندانم، گاه بایست گریست به برخی حقائق!
اجازه دهید گاهی و فقط گاهی کسی از برخی حقائق تلخ برایمان داستان بخواند!
